Historia Amigi

Amiga (a dokładnie A600), była moim drugim komputerem po Commodore 64. Niezapomniane chwile i tonogodziny dobrej zabawy. Moment… wracają wspomnienia: magiczne dźwięki dochodzące ze stacji dyskietek, które określił bym słowem “slide”. Zabawy w Deluxe Paint. Syntezator mowy i robienie własnych kursorów w Workbench (początki skórek!). Oj jest sentyment do “Przyjaciółki” i cieplej się na sercu robi wspominając zabawę przy Cannon Fodder, Settlers, czy Ruff’n Tumble.

Co mnie zaskoczyło, to historia powstania tego komputerka. Nie spodziewałem się, że była tak zawiła i ciekawa. Dobry materiał na dokument, może nawet na film. Zachęcam do przeczytania historii Amigi autorstwa Jeremiego Reimera, która została opublikowana na portalu ppa.pl

• Historia Amigi - część 1: Powstanie
• Historia Amigi - część 2: Narodziny Amigi
• Historia Amigi - część 3: Pierwszy prototyp
• Historia Amigi - część 4: Wejście Commodore
• Historia Amigi - część 5: Popremierowa depresja
• Historia Amigi - część 6: Zatamować krwawienie
• Historia Amigi - część 7: Gramy!
  

Poniżej kilka zrzutów w celach refleksyjnych.

PS. Kupiłem kiedyś do Amigi drukarkę igłową. Niesamowity sprzęt. Chodziła głośniej niż spalinowa kosiarka sąsiada.

Samsung LE32R82B

Jak pisałem wcześniej, zabawa na konsoli nowej genereacji mija się z celem jeśli nie mamy nowego TV HD Ready, czy tam Full HD. A skoro dostałem PS3, to wiadomo, siłą rozpędu nabyłem po tygodniu nowy TV. Przed zakupem przeczesałem tonę wpisów i opinii na wszelkich forach. W końcu zdecydowałem się na Samsung 32″ LCD LE32R82B i jestem bardzo zadowolony. Sprzęt kupiłem w sklepie agito.pl, który gorąco polecam. Pełem profesjonalizm, szybka wysyłka i niskie ceny.

Ten model Samsunga to w skrócie: kapitalny design, świetne parametry i obraz po HDMI ostry jak żyleta. Jedyną wadą jaka rzuca się odrazu w oczy, to ustawienia fabryczne obrazu, które sugeruję zmienić poświęcając chwilę na zabawę z pilotem. Są one po prostu zbyt kontrastowe i zimne. Dla zainteresowanych podaje ustawienia:

Mode : Movie
Contrast : 80
Brightness : 48
Sharpness : 43
Colour : 43
Tint : 50/50
Colour Tone : Warm 2
Backlight : 8
Digital NR : Off
Movie Plus : Off
Black Adjust : Med
Dynamic Contrast : Low
Gamma : +1
R Offset : 14
G Offset : 16
B Offset : 13
R Gain : 4
G Gain : 15
B Gain : 12
Pink : 13
Green : 13
Blue : 10
White : 12
Edge Enhancement : On
Colour Space : Auto
HDMI Black Level : Low
Game Mode: Off
Energy Saving: Off

Na pewno komuś się przyda. Powyższą konfigurację znalazłem na jakimś zagranicznym forum i jest dedykowana dla obrazu z Playstation 3. Prawda jest taka, że świetnie sprawdzają się także dla telewizji itp. Bardzo wyraźny obraz o naturalnych, nasyconych, ciepłych kolorach.

Wrażenia z grania na takim sprzęcie są zupełnie inne niż na starym TV i ciężko nacieszyć oczy ilością szczegółów jakie są widoczne w rozdzielczości 720p. Do tego podpiąłem głośniki od kompa (2+1) no i jest moooc

Podsumowując, polecam ten model. Przystępna cena, bardzo dobre parametry i jakość obrazu. Telewizor jest u mnie od tygodnia i nie ma żadnych problemów. Mam nadzieję, że będzię służyć długo.

Kolejny zakup pewnie za kilka lat - 52″ Full HD ;D Widziałem taki ostatnio w sklepie dla idiotów. Sony Bravia 52 cale Full HD. Wielki jak ściana. Leciały na nim krótkie filmy demonstracyjne. Takie wiecie, pełne kolorów i detali żeby człowiekowi gałki wypalić. NIESAMOWITE Full HD. No więc stałem tak kilka minut jak zahipnotyzowany i oglądałem. Obok mnie stał jeszcze jakiś ktoś. Też zahipnotyzowany. 17999 zł Co prawda 52″ do domu to nie za bardzo. Chyba, że ktoś ma w planach otworzyć małą sale kinową. Jednak kiedyś trzeba będzie się przesiąść na np. 40″ Full HD Do tego czasu powinienem zdążyć nacieszyć się moim nowym 32 calowym Samsungiem

Oto jak sprzęt się prezentuje:

Postęp technologiczny?

Powiem szczerze, że jakość dzisiejszych produktów RTV/sprzętu komputerowego jest zaskakująco niska. I nie chodzi mi tutaj o jakość wykonania, bo design sprzętu jest co raz bardziej “chłodny” i miły dla oka, ale o niezawodność i bezawaryjność.

Historia pierwsza.
Kuzyn mojej żony, zainwestował na początku czerwca w telewizor nowej generacji. Full hiper HD Ready. No prawie bo 720p, ale naprawdę kozacki. LCD SHARP 32 cale. Świetny design, jakość obrazu ścinająca soczewki w oczach i do tego Playstation 3 obok (damn you! ). Telewizor kosztował 2 i pół tysiąca złotych. Czyli solidna średnia półka LCD. Nowy.

No i tutaj historia robi się smutna, ponieważ cud technologiczny wysiadł po dwóch miesiącach użytkowania i już drugi raz jest w naprawie. W serwisie Poznaniu czy gdzieś, a kuzyn w Słupsku. I tak już prawie trzy miesiące kręci się koło… Naprawiają, kuzyn psuję w dwa dni, miesiąc serwisu

Historia druga
Dostałem nowiutkiego laptopa firmy Toshiba. Mega Hiper Duper Kosmiczny. Tzn taki za 4 i pół tysiąca złotych. 17 cali, Intel Core Duo 1.7 GHz na rdzeń, czyli 3.4… HDD 250GB (słodki Jezu, jak to zmieścili?), 2GB RAM (!), DVD, Wi-Fi, kryształ matryca. Przemasakra. I co? Zmarł nagle, po trzech miesiącach normalnego, biurkowego użytkowania. Ot system stanął, ekran zgasł. No masakra. God damn it! Siedzi gdzieś w serwisie na reanimacji.

Dodam, że miał na pokładzie preinstalowanego monsterka o nazwie Vista. Dwa miesiące czekałem aż pojawią się sterowniki pod XP, żeby jak najszybciej powrócić do normalności… Ale to historia na osobny wpis.

No niech ktoś mi powie…
o co tutaj chodzi? Felerne egzemplarze? Nope. Kiepskie marki? Nope. Może chodzi o złożoność wykonania i bardzo skomplikowaną technologię produkcji. Nope. A może w obu hostoriach nie przestrzegano prawidłowych zasad użytkowania sprzętu? Nope. Żeby to był sprzęt Deawoo, czy laptop Aristo (też mam historyjkę ). Ale Sharp? Toshiba? Przecież to potentaci na rynku.

Sam nie wiem. Szokuje mnie to Szczególnie kiedy pomyślę, że właśnie pracuje na lekko zmodernizowanym sprzęcie, który kupiłem jakieś siedem lat temu (!), a który odmówił posłuszeństwa 2 razy (raz monitor i raz płyta główna). To daje raz na prawie 4 lata.

Morał z tego mojego myślenia jest taki, że choćby nie wiadomo jaka była cena, atrakcyjnie niska, czy ekskluzywnie wysoka, nie kupujuemy sprzętu bez gwarancji.

Tags: awaryjność, sprzętu

CG przekracza granice

No. A nie mówiłem? Powoli przekraczamy granice, która odzielała grafikę komputerową od tego co widzą nasze oczy w świecie rzeczywistym. Uwierzycie, że to nie jest zdjęcie? Autor pracy nie korzystał z technologii, o której pisałem jakiś czas temu. Narzędzia, których użył, to 3DS MAX i ZBRUSH.

Efekt? Powalający. Model jest wierną kopią azjatyckiej aktorki, której to fanem jest autor. Prognozuję, że jeszcze kilka lat i czeka nas wysyp produkcji filmowych, w których większość , jak nie całość, tego co widzimy na ekranie, będzię generowana przez procesory.

Zobacz: Powiększenie, Proces powstawania.

Wirtulne twarze

Technologia ta, ma ponad siedem lat. Przez te siedem lat jest wciąż rozwijana. To co można zobaczyć obecnie, robi naprawdę duże wrażenie. W skrócie: na podstawie jednego zdjęcia, można odwtorzyć właściwie każdą ludzką twarz w postaci wirtualnego modelu. To nie wszystko. Z resztą zobaczcie wideo i poczekajcie aż dojdą w prezentacji do Toma Hanksa. Cóż za wierność mimiki!

Takie cuda karzą zastanawiać się, czy kiedyś faktycznie aktorów nie zastąpią ich wirtualni “dublerzy”. Nietrudno wyobrazić sobie sytuację, w której Tom Hanks podpisuję umowę (oczywiście za ciężkie pieniądze), w której to wyraża zgodę na korzystanie z jego wirtulnego wcielenia, takiej i takiej wytwórni filmowej, po swojej śmierci. Jakby na to nie patrzeć, ludzie na pewno chcieliby oglądać nowe filmy ze swoim ulubionym aktorem. Żywym, czy wirtualnym, to może przestać mieć znaczenie, w momencie kiedy wirtualny “eTom” będzie mieć repertuar zachowań i głos “identyczny z naturalnym”…

Jest to wizja troszkę kontrowersyjna. Może dla niektórych niesmaczna. Wydaje się jednak dość prawdopodobna. Postawcie się w roli reżysera mającego do dyspozycji aktora, który zagra idealnie tak jak sobie tego reżyser zażyczy. Aktorstwo idealne? A może sztuczne i nieprawdziwe? Czy dalej będzie to sztuka? Możliwe. Myślę jednak, że nie powiemy wtedy o genialnym aktorstwie i niecodziennym talencie, gdyż wszystko będzie zbyt idealne… A my przecież idealni nie jesteśmy.

Alienware dreams

No, nie powiem, taki zestaw robi bardzo miłe wrażenie. Szczególnie specyfikacja, jak i sam design, musi rozpalacz graczy. Z taką maszyną można spać (hm hm) spokojnie przez najbliższe lata. Tylko ta cena zaporowa jak dla polskiego obywatela.

Alienware zaprezentował swe najnowsze dzieło, które chciałby mieć w domu każdy gracz. Model Area-51 ALX może składać się z procesora Intel Core 2 Extreme (2.93GHz), dwóch kart GF 8800GTX pracujących w trybie SLI, 1.5 Terabajta pamięci dyskowej (4×750GB), nagrywarki Blu-ray, 4GB pamięci RAM, klawiatury Logitech G15, 24″ monitora LCD firmy Dell (1920×1200) oraz 1000W zasilacza. Niestety najdroższy model kosztuje ponad 10.000USD. Za najtańszy model, zapłacimy prawie 7.000USD.

Źródło: Alienware znowu szokuje - Wiadomości - Onet.pl Gry